چند شب پیش در وبلاگ روزنامه‌نگاری كه طی مشاهداتش از فرانسه درباره احترام مردم به نظامیان و كشته‌شدگان جنگ در این كشور نوشته‌بود؛ پیامی به این مضمون نوشتم كه نمیدانم چه سرّی است كه ما (در حالت عادی و عقلانی البته!) همگی از جنگ بیزاریم و متنفر و از آن دوری می‌جوییم؛ اما قهرمانان جنگ را با سرودها و نواهای حماسی و شورانگیز و با احساسی پر از غرور و افتخار بدرقه می‌كنیم به‌سوی میدانهای جنگ، یا از آنها استقبال میكنیم به هنگام صلح؛ از خودشان یا اجسادشان. به‌راستی این چه رازی است؟

نویسنده، البته به خوبی به نكته‌ای اشاره كرده بود كه گاهی كج‌سلیقگی ها و مصادره نام و یاد شهدای كشورمان، نتایج ناخوشایندی به‌بار می‌آورد مثل بروز تشنج و درگیری برای جلوگیری از تدفین چند شهید گمنام در یك دانشگاه...

این دو سه روز چند بار رفتم تا مطمئن شوم چشمانم درست دیده‌اند و اشتباه نكرده‌ام!... معمولا هر روز بین نیم تا یك ساعت در شهر خلوتمان دوچرخه‌سواری میكنم. تازگی متوجه شدم نام یكی از خیابانهای اوایل شهر را كه بلوار بهشت را به خیابان الفت متصل میكند از «زهره» به «شهید خرازی» تغییر داده‌اند. تعجّب كردم؛ مخصوصا كه هنوز این شهر آنقدر خیابان ساخته‌نشده دارد كه بتوان برای نامشان تصمیم گرفت و نیازی به تغییر نام این خیابان نبود! و باز بیشتر از آن جهت كه این خیابان نه آنقدرها مهم است و نه بزرگ! فقط بخاطر شیب نسبتا تند خیابان فرشته در گذشته (الآن بهتر شده‌است) و دست‌اندازهای خیابان فرهنگ كه در دو طرف این خیابان هستند؛ معمولا بهترین مسیر برای گذر از بلوار بهشت به الفت بود. این تمام اهمیت خیابان زهره بود! متاسفانه مشكل وقتی بیشتر به‌چشم می‌آید كه كاركنان شهرداری به خود زحمت نداده‌اند سایر تابلوهای خیابانهای اطراف را كه با پیكان از رفتن به سمت خیابان «زهره» حكایت دارند، اصلاح كنند! بنابراین تازه‌واردها هرگز خیابان زهره‌ای نمی‌بینند و از خود میپرسند «پس این تابلوها چیست؟!» مشكل وقتی بیشتر توی چشم میزند و از حالت عادی نامگذاری یك خیابان خارج میشود كه فرد یا افرادی با رنگ سفید روی نام شهید خرازی را از تابلوی ورودی خیابان پوشانده‌اند، و با اسپری رنگ، همان نام زهره را دوباره نوشته‌اند، با خطّی نه‌چندان خوش! بدین ترتیب شأن و منزلت شهید خرازی هم از سوی شهرداری با انتخاب نامناسبش و هم از سوی یك شهروند با رفتارش، مخدوش شده‌است و این درخور شهدای عزیز كشور نیست.

به‌راستی این اشتباه شهرداری ناشی از چیست؟ چرا باید نامی زیبا به معنای شكوفه، كه با خود رنگ و بویی از «بهار» برای «بهارستان» دارد باید تغییر كند؟ آیا در این شهر جدید خیابانهای جدید و در حال ساختی نیست كه نام شهدای بزرگ بر آنها نقش بندد؟ رفتار شهروندی كه زهره را روی نام شهید خرازی نوشته چه معنایی دارد؟

نامهای زیبای خیابانها و كوچه‌های شهر، یادگار گروهی از نخبگان و عالمان متدیّن اصفهانیست كه به تناسب نام محله‌ها با دقت برگزیده‌شده‌است و برخی از ایشان از میان ما رفته‌اند. نیازی نیست برای تجلیل از مقام و شان شهدا، چنین تصمیمات كودكانه‌ای بگیریم.

با خود می‌اندیشیدم كه اگر قرار باشد این كار یك روند جدید در این شهر باشد، احتمالا بزودی سر در آپارتمان ما هم (مثل بقیه آپارتمانهای مجموعه «گلها») از «نیلوفر» به «شهید...» تغییر خواهد كرد؟ آیا این تجلیل از شهداست ؟ آنهایی كه گلهای باغ ایران‌زمین بودند... برای نان خود، نام آنان را هزینه نكنیم!