* رأی 708 دیوان عالی بماند که بالأخره شاید مجبور شوم درباره اش بنویسم؛ ولی ظاهراً قضات ما علاقه دارند کارهای جالبی بکنند! سرکلاس مبانی حقوق به مجازات مایلی کهن اشاره کردم. حالا یکی از قضات مقاله نوشته که این رأی خلاف قانون اساسی است، چون «آزادی بیان» را نقض کرده است. جناب قاضی محترم حتماً تبصره یک ماده 62 مکرر مورد اشاره در مقاله شان را مجددا خواهند خواند! وقتی قانونگذار کلمه «از قبیل...» را به کار برده، یعنی این موارد از باب تمثیل است و نه انحصار و سایر موارد نیز می تواند مجازات تتمیمی باشد. «مصاحبه با مطبوعات» یکی از جلوه های «حق آزادی بیان» به مثابه یک حق اجتماعی است. وقتی تمامیت حق اجتماعی نظیر دستیابی به مشاغل سیاسی با این ماده می تواند مورد حکم قرار گیرد، چگونه جلوه ای از آزادی بیان نمی تواند مورد حکم باشد؟ تازه مایلی کهن می توانست به جای مصاحبه، مقاله بنویسد! اگر ایرادی به این ماده وارد است (از باب اصل قانونی بودن جرم و مجازات)، باید آن را در میان نظرات شورای نگهبان جستجو کرد!

این همه گفتیم نقد رأی، نقد رأی... آخرش این شد! نقد موصوف را اینجا بخوانید:

http://www.magiran.com/npview.asp?ID=1734363

* فردا آمریکایی ها می روند پای صندوق رأی. به هرحال تاحدود زیادی نتیجه انتخابات در مسیر آینده جهان در 4 سال آینده مؤثّر است. این انتخابات گفتمان حاکم بر غرب طی چهار سال آینده را تحت تأثیر قرار خواهد داد؛ شاید هم اوباما بخواهد جهان را تغییر دهد و...! ولی این چندماه مسخره ترین سؤال این بود: اگر شما در انتخابات آمریکا حق رأی داشتید به چه کسی رأی می دادید؟!

در نتیجه اینجا را ببینید، یادداشتی درباره ریاست جمهوری در آمریکا از شماره یازدهم ماهنامه حقوق:

http://ijl.blogfa.com/post-80.aspx

* فردا جناب کردان هم بالأخره استیضاح می شوند. ردای وزارت هم گویا «اومد – نیومد» دارد! این شانس کردان بود! فردا او تنهای تنهاست. حتی رییس جمهور هم نمی رود که از وزیرش دفاع کند، با این که یک هفته پیش گفته بود از او دفاع خواهد کرد. احمدی نژاد راست گفته که مجلس، رأی خودش را کنکاش می کند؛ به نظر من چیزی شبیه «خیار تدلیس»!!! اما تیتر امروز همشهری جالب بود: «استیضاح را قانونی نمی دانیم» این جمله اصلاً به ذهن من خطور نمی کرد! طبق اصل 89 قانون اساسی «نمایندگان مجلس شورای اسلامی می توانند در مواردی که لازم می دانند هیأت وزیران یا هر یک از وزرا را استیضاح کنند...» یعنی تشخیص مورد لزوم استیضاح به 10 نماینده مجلس واگذار شده است و اصلاً ارتباطی به عملکرد دوران وزارت یا قبل از آن یا قضیه «تدلیس» ندارد! حالا عجیب این اظهارات عضو کمیسیون «حقوقی» مجلس است که اظهارات رییس جمهور را «حقوقی» خوانده است!:

http://www.asriran.com/fa/pages/?cid=55959

همچنین موضوع دیگری که رییس جمهور اشاره کرده این است که بعضی ها می خواهند دولت را از اکثریت بیاندازند (منظورشان تغییر نصف اعضای کابینه بوده است) تا دولت مجبور به رأی اعتماد مجدد شود. من باز هم مخالفم! قبلاً هم نوشته بودم که در اصل 136 از عبارت «تغییر نیمی از هیأت وزیران» استفاده شده است و من معتقدم این به معنای تغییر وزرای نیمی از «وزارتخانه ها»ست. بنابراین قبلاً یک بار وزیر کشور عوض شده و تغییر مجدد آن بر تعداد تغییرات «هیأت وزیران» اضافه نمی کند. پس رییس جمهور خیالشان راحت باشد که در صورت رأی مثبت استیضاح، مشکلی از این بابت نخواهند داشت. اگر هم تردیدی هست، چاره در تقاضای تفسیر اصل 136 است. بعید می دانم شورای نگهبان نظری جز این داشته باشد. یادداشت قبلی ام را اینجا بخوانید:

http://maghami.blogfa.com/post-359.aspx