داشتم لابلای صفحات کامپیوترم می گشتم. به یادداشتی را که اسفند 1382 درباره «نظارت بر اجرای انتخابات» نوشته بودم رسیدم. آن روزها که خیلی جوان تر بودم؛ تازه 19 سالم تمام می شد و هنوز کمی هیجان میان چشمهایم می دوید یا توی حرفهایم می پرید. آن روزها که چای سیاست اینقدر سرد نشده بود؛ قابل نوشیدن بود! آن گرما در رگهای ما نیز راهی می یافت. کشور در میان کشمکشهایی سیاسی – حقوقی قرار گرفته بود. کشمکشهایی که در تاریخ دموکراسی ایرانی بی نظیر بود. به هر حال انتخابات برگزار شد تا مجلس تعطیل نباشد و حال پس از چهار سال می توان به قضاوت دوره ای دیگر از مجلس نشست. دوره ای که با شعار «نان» آغاز شد که «از هر طرف بخوانی، نان است!» از هر طرف بخوانی، سیر می کند! مجلس تازه با نشست های مقدماتی منتخبان خود را می یافت. نشستهایی که پیش از آغاز رسمی کار نمایندگان دوره جدید ترتیب می یافت و در نوع خود شاید بی سابقه بود. مجلس آمد... آغاز شد... معلوم بود آب این مجلس و آن دولت به یک جوی نمی رود. استیضاحها یکی پس از دیگری در رسانه ها مطرح می شد، حتی استیضاح وزیر امور خارجه. استیضاح وزیر راه چیز دیگری بود؛ آنجا که حتّی یکی از منشیان یا رؤسای دفتر یکی از مدیران این وزارتخانه در مجلس به رفتارهای غیرشرعی متهم می شد تا این هم دلیل دیگری بر بی کفایتی وزیر باشد و... «تثبیت قیمتها»... تثبیتی که پس از 3 سال اینک «فروریخته» است و گویا اقتصاددانان اصولگرا در کرسی های سبز بهارستان پیش بینی چنین روزی را نمی کردند... کرسی های سبز... مجلس سابق به اسراف متهم بود؛ حتی این که چرا تصویب شده است مجلس به ساختمان تازه ساز نقل مکان کند! و مجلس جدید متشکل از منتقدان سابق، پای به ساختمان تازه می گذاشت! روزبروز از «سادگی» مجلس دربرابر «اسراف» کاسته می شد تا این که دولت جدید آمد... مجلس، گربه را دم حجله کشت! 4 وزارتخانه بی وزیر ماند، باز هم بی سابقه، درست مثل انتخاب رئیس مکلّا برای مجلس... اما بعد مجلس یکی در میان «همراه» یا «منتقد» لوایح یا اقدامات دولت می شد. بودجه ها را تصویب می کرد، اما در برابر تغییر ساعت کاری بانکها یا ادغام شوراهای عالی کشور می ایستاد؛ باز وزیری استیضاح میشد و رأی می آورد و....

مجلس هفتم... چهار سال گذشت و فرصتی است که به قضاوت مجلس بنشینیم. مجلسی که به اعتبار شرایط تحصیلی نامزدی، و با حضور چندین استاد دانشگاه می توانست کارشناس ترین مجلس تاریخ را تا زمان خود بسازد اما این همان مجلسی بود که ساختمان «تثبیت قیمتها»یش اکنون فروریخته است و در تصویب قوانین مهم و مورد نیاز کشور کم کار بود. مجلسی که شاید بیشترین جلسات غیرعلنی را در شرایط خاص سیاست خارجی کشور برگزار کرد و... مجلسی که رئیسش در اولین سال تصویب بودجه، از صندلی ریاست مجلس در نشست مشترک با دولت گفت: «این همه بنزین را گران کردیم که مصرف سوخت کم شود... مدام بخاطر بنزین به قیمتها اضافه می شود...» و بنزین هم مشمول «تثبیت قیمت» شد، تا امسال که همین مجلس به افزایش قیمت بنزین و سهمیه بندی رأی داد! بی آن که کسی بپرسد پس از تثبیت قیمت بنزین آیا قیمت سایر کالاها ثابت مانده بود؟!

نمایندگان مجلس هفتم در اوایل کار خود دیداری با رهبری داشتند؛ رهبری از خاطره شیرین ملّت ایران از دوران کوتاه زمامداری چون «امیرکبیر» سخن گفت که «فرصتها چون برق می گذرند» اما پس از چهار سال گمان می کنم مجلس هفتم، حیف شد... مجلسی که به «کاهش نرخ سود بانکی» رأی داد، اما در کنار دولتی که معتقد به نظریه اش بود، در مهار تورم ناکام ماند و از سوی آن دولت در تورم هم مقصر شناخته شد! مجلسی که حرفش را در تصویب لایحه خدمات کشوری برجای مانده از دولت سابق در برابر دولت جدید به کرسی نشاند و یکی از قوانین خوب کشور را از تصویب گذراند. مجلسی که هنوز طرحها و لوایح مهم زیادی (از لوایح قضایی و حقوقی گرفته تا لایحه حمایت از آزادی اطلاعات و...) برای تصویب در آن انتظار می کشند! مجلسی که قانون خوبی برای خصوصی سازی و ترمیم اقتصادی مبتنی بر سیاستهای اصل 44 قانون اساسی تصویب نکرده است...

این مجلس می توانست حتّی علیرغم تشکیک مخالفانش در «چینش» کرسیهای آن، یکی از بهترین مجالس قانونگذار و ناظر در کشور باشد؛ اما هنوز مجلس ششم با فاصله ای زیاد در قانونگذاری و نظارت بر امور، رکورددار است. از این جهت هم که شده، کاش خاطره آن مجلس در مجلس هشتم تکرار شود!