خبر خاصی نیست، به جز پاکستان همه دنیا آرام است... بخت خندان و... چه دروغ بزرگی. این چند روز گلهای آفتابگردان روی گوشی ام نشان می دادند که کجا ایستاده ام و چه خبر است... حالا که گذشت... اتانازی تمام شد... هم مقاله اش هم خودش... حتی پیش نویس متن سخنرانی را هم نوشتم که احتمالاً سه شنبه و چهارشنبه آینده در دانشگاه شهید بهشتی است. معجون غریبی است زیستن. بگذریم از این «حرفهای» همیشه «ناتمام».

کمی از جهانی شدن نوشته ام برای خودم که بلکه دموکراتیک شود، اعتراضها کمتر شود... راستی! چه ضرورتی است این جهانی شدن؟ بین المللی شدن؟ بی خیال! بگذار برسیم به کار و کسبمان. هنوز حرفها دارند بی صدا و کم اثر توی سرم وول می خورند. شاید تا شب عید! نمی دانم چی از آب در بیاید.

اصلا بی خیال همه این حرفها. برس به آداب حقوقدانی و حقوق خوانی. یک استادی داشتیم که اصرار داشت اول بسیاری از جملاتش عبارت «به نظر می رسد» را به کار ببرد؛ میگفت این نظر من است، به نظر من است؛ وحی منزل که نیست. شاید غلط باشد. اخلاق آکادمیک اقتضا میکند جزمی سخن نگویم. البته از اصول موفقیت و این حرفهای روان پزشکی و روان پریشی شاید حرف او به دور باشد که انسان باید جازم و عازم و قاطع باشد! به هرحال دیشب اتفاق جالبی افتاد. اول فیروز کریمی سرمربی جدید استقلال تهران اعلام شد. اهوازیها برای مدیرعامل استقلال نامه زدند که برخلاف میل مجبورند شکایت کنند. هنوز رسماً شکایتی در آن ساعات پس از غروب تنظیم و تقدیم کمیته انضباطی فدراسیون نشده بود (و شاید هنوز هم نشده است) که رئیس کمیته که فردی حقوقدان با سابقه قضایی است که از قبل فوتبال اسم و رسمی به هم رسانده است قرارداد کریمی با تیم تهرانی را غیرقانونی و او و تیم جدیدش را مستحق مجازات دانست! بی آن که شکایتی انجام شده باشد و دفاعیات متهمان فرضی استماع شود! حق دفاع که هیچ! آداب حقوقدانی اقتضا میکند وقتی با این قضایا روبرو می شویم؛ مخصوصاً اگر تنها قاضی تنها محکمه صالح باشیم، پیش از رسیدگی حکم صادر نکنیم! معمولاً باید اینجور مواقع از جملات شرط / جزا استفاده کرد که مثلا «اگر ... باشد، حکم آن ... است.» یعنی «اگر این قرارداد خلاف مقررات تنظیم شده باشد، مربی و باشگاه به فلان جریمه محکوم می شوند.» به نظر من آقای شاه حسینی در مصاحبه دیشب آداب حقوقدانی را رعایت نکردند؛ مخصوصاً آداب در مقام قضاوت نشستن را. مثلاً به فرض اگر شکایتی انجام و دفاعیات متهمان موجه باشد، صدور رأی برخلاف اظهارات شب گذشته چه معنایی دارد؟! آیا اصلاً از نظر روان شناختی چه قدر می توان به عدالت در دادگاهی که نتیجه اش از قبل اعلام شده امیدوار بود؟ یک جمله «به نظر می رسد» شاید در حرفهای ایشان گم شده باشد... یا مخابره نشده باشد...