1) درخواست

حدود 8 ساعت دیگر سالی و بهاری نو آغاز می شود: 1388. حرف ناگفته از سالی که گذشت، بسیار باقی مانده است که اینک زمان و مکان گفتن آنها نیست. همینطور حرفهای زیادی از روزهای آخر سال که واژه «اخلاق» به طور جدی وارد گفتگوهای روزمره و سیاسی مان شد... سالی سخت سپری شد و سالی پرکار و پرهیجان آغاز می شود. پیش از آن که تبریک خود را تقدیمتان کنم، درخواستی دارم و آن این که همه کسانی که مرا به نحوی و طریقی (رودررو یا اینترنتی) می شناسند، از خودم برایم بگویند! از این که در سال 87 چه تغییری با سال یا سالهای پیش از آن داشتم؟ چه ایراداتی باقی مانده است؟ و چه پیشنهادی برایم دارند؟! پیشاپیش باید بگویم که تنها نظراتی را مورد توجه قرار خواهم داد که با رعایت اصل «شفافیت» ارسال شده باشند؛ یعنی یا با نام حقیقی یا با نامی که برایم قابل شناسایی باشد. در غیراینصورت، باید فرض را بر عدم صداقت در گفتار قرار داد! می توانید نظرات را به صورت کامنت خصوصی یا علنی و نیز با ایمیل برایم بفرستید؛ البته اگر فرصت فراغت و حوصله ای داشتید.

از همراهی تان در سال 87 سپاسگزارم و امیدوارم در سال نو هم بتوانم با این رسانه کوچک مجازی، دریچه ای به گفتگو و همدلی بگشایم.

2) تبریک

سخن در پرده می گویم، چو گل از غنچه بیرون آی

که بیش از پنج روزی نیست حکم میر نوروزی

مستانه طراوت طبیعت، بی قراری باد و باران در فضای تعلیق و بی تعلّقی برای بوسیدن زمین، نوربازی ابر و آفتاب در پهنه آسمان؛ همگی روایتی است از تازگی و پیروزی و نوروزی. روزگاری به، نو و شیرین برایتان آرزومندم.

امیر مقامی

نوروز 1388 هجری خورشیدی

http://www.iranmania.com/cards/Hafez-II.swf

میخواستم از «امتناع نوآوری» در جامعه روزمرگی زده مان بنویسم؛ بماند اگر فرصتی بود برای سال آینده. در وصف روزمرگی مان همین بس که هنوز در دقیقه 90 به فکر بیرون کشیدن پول از حسابهایمان هستیم که مبادا در «تعطیلات» طولانی ابتدای سال کم بیاوریم!

برخی اساتید و دوستانم که افتخار شاگردی دکتر آزمایش را داشته اند؛ از منش و روش ایشان بسیار تعریف و تمجید می کنند. گرچه مستقیماً از این افتخار بی بهره بوده ام اما اظهارات اخیر منتسب به ایشان درخصوص احراز صلاحیت دیوان کیفری بین المللی را بهانه ای برای عرض ارادت به محضر ایشان و دیگر اساتید برجسته قرار می دهم.

بوی بهبود ز اوضاع جهان می شنوم

شادی آورد گل و باد صبا شاد آمد

سخن نو گفتن در این روز، کار سختی است. فقط همینقدر می گویم که حدود یک سال است یکی از دو قاب اتاقم، طرحی است از این حدیث:

«انی بعثت لأتمم مکارم الأخلاق»

این روزها بیش از فقه اسلامی، بیش از اقتصاد اسلامی، بیش از «اسلامی شدن هر چیز» به اسلامی شدن و مخصوصاً «نبوی شدن» اخلاق، یعنی همین خلق و خوی روزانه مان نیازمندیم. آن هم آن اخلاق نبوی که روزآمد شده و با همان اصول و روشها پاسخگوی نیازهای تازه اخلاقی نظیر اخلاق شفافیت، رقابت و سیاست باشد؛ البته اگر «او» را چنان «اسوه حسنه»ای برای خویش بدانیم.

http://ijl.blogfa.com/post-192.aspx

http://etemademeli.com/1387/12/20/EtemaadMelli/877/Page/1/

امروز عصر برای ساعاتی فکر میکردم گوشی همراهم رفته و برنمیگردد! هرچه تماس می گرفتیم یا خاموش بود یا لحظاتی اشغال یا... خلاصه همه رقم پاسخی از گوشی گرفتیم جز صدای کسی که گوشی را برداشته بود. فکر میکردم اگر همه روز تولدشان کادو می گیرند، حتماً من باید کادو بدهم! وقتی برگشتم منزل، متوجه شدم که یکی از دانشجوها گوشی را از روی میز استاد یا میز دفتر اساتید برداشته تا گم نشود و بعد من را پیدا نکرده و... حالا هم گوشی در یکی از روستاهایی است که اصلاً آنتن نمی دهد! و با این اتفاق بیست و چهارسالگی ام به پایان رسید! درست در روزی که برای اولین بار، درس حقوق بین الملل میگفتم...

از دوستان تقاضا میکنم تا اطلاع ثانوی با همان موبایل قبلی (ایرانسل) یا منزل تماس بگیرند. 

http://maghami.blogfa.com/post-1.aspx

http://maghami.blogfa.com/post-287.aspx

صبح یکباره تماس گرفتند که ورودیهای جدید دوره های کارشناسی از امروز می آیند و باید کلاس برگزار شود و این هم برنامه شما... روز اول استقبال خوبی از کلاسها نشد، مخصوصاً که تعطیلی روزهای گذشته مانع ارائه برنامه به دانشجویان شده بود! برنامه متنوع این ترم – که کمی هم برایم غیرمنتظره بود – معجون جالبی برایم ساخته و قصد ندارم شانه خالی کنم! هرچند مطمئناً کلاسهای حقوق اساسی چیز دیگری خواهد بود. امروز فقط سعی کردم به دانشجویانم بقبولانم که حقوق اساسی و قانون اساسی باید نگرانی و مسأله روزمره آنها باشد! تا چه پیش آید...

 + تکمله ۱۱ اسفند: درباب اهمیت روزمره حقوق اساسی همین یادداشت بس!هرچند اصل قضیه و ابراز چنین سخنانی از سوی سخنگوی دولت را باور نمی کنم...

http://www.magiran.com/npview.asp?ID=1814490

» حاشیه روزگار

چند روز نیستم. فردا شب می روم که شاید خاطرات تلخم از سفرهای اخیر به تهران را کمرنگ کنم؛ مخصوصاً اگر بتوانم مراحل تصفیه حساب را طی سه روز انجام دهم!!! سه روز برای چنین کاری در تهران بی در و پیکر... امیدوارم وقت کمی نباشد!

+ برنامه کلاسها به روز شد.

http://maghami.blogfa.com/page/class.aspx

چهاردهمین شماره ماهنامه حقوق (بهمن 1387) مدتی است در اختیار هموطنان عزیز قرار گرفته است. برخی از عناوین این شماره عبارتند از:

* خبر و تحلیل

* در ضرورت نقد رأی – امیر مقامی

* التزام به حقوق کیفری جهانی – دکتر جعفر کوشا

* لطفاً نوبت را رعایت کنید! (درباره ناکامی ایران در عضویت شورای امنیت)

* اگر سازمان ملل نبود... – دکتر محمّدجواد ظریف

* حبس اجتناب ناپذیر است! – دکتر نجفی ابرندآبادی

* آیا لایحه مجازاتهای اجتماعی قابل اجراست؟ - سلمان عمرانی

* متن لایحه مجازاتهای اجتماعی

* و پرونده ای مقدماتی برای «حقوق نفت»

به اطلاع خوانندگان حقوق می رسانیم که متأسفانه به دلیل مشکلات مختلف، انتشار شماره ویزه اسفند ماه منتفی شده و از ابتدای سال نو تلاش خود را برای رفع مشکلات ادامه خواهیم داد. امیدواریم شماره بعدی حقوق را در اولین روزهای داغ خرداد ماه تقدیم کنیم. بابت این تأخیر صمیمانه از شما، به ویژه همکاران و نویسندگان ارجمند مقالات پوزش می خواهیم.

+ حاشیه روزگار: این صفحه بدون هیچ شرح اضافی برای «بعضی» دوستان که مخصوصاً خلقیات من را می دانند خواندنی است و به همه دوستان توصیه می کنم که بخوانند:

http://farhangdaily.com/page/87-12-05/zendegiroozmare.htm

راستی! واقعاً چرا خیلی از ما برای وقت دیگران هیچ ارزشی قائل نیستیم؟!

+ حاشیه حق: شدیداً به جامعه حقوقی کشور بابت تمدید مجدد قانون آیین دادرسی کیفری تبریک می گویم که بالأخره بعد از مدت کوتاهی فقدان قانون برای دستگیری دزدان و قاتلها (که اصولاً نیازی به قانون شاید نداشته باشد! از باب عرفی بودن جرایم می گویم، برداشت دیگری نشود.) و محاکمه آنها، مجدداً صاحب قانون شدیم! در کل، خداوند به بانی و مبتکر اصل 85 قانون اساسی خیر بدهد و نفرین بر ناپلئون که بنای کدنویسی را گذاشت و لعنت بر جنبه تشریفاتی حاکمیت قانون که به نظر من تمام حقوق همین جنبه تشریفاتی است!

http://ijl.blogfa.com/post-185.aspx

نشست و گفتگوی حقوقی

جایگاه «سیاست های کلّی نظام» در حقوق ایران

پنجشنبه 15 اسفند 1387 - ساعت 16

کلاس 107

گروه مشاوره حقوقی صنوف

دانشگاه علمی کاربردی فرهنگ و هنر اصفهان

حضور سایر دانشجویان و علاقه مندان مباحث حقوقی آزاد است.

» معرفی موضوع:

واژه پردازان شورای بازنگری قانون اساسی به هنگام انجام اصلاحات در سال 1368 عبارت «سیاستهای کلّی نظام» را در اصل 110 ذکر نمودند که براساس آن، تعیین این سیاستها و نظارت بر حسن اجرای آنها از اختیارات و وظایف رهبری برشمرده شد. این سیاستها به مثابه نخستین گام در مدیریت و برنامه ریزی کشور برای نیل به آرمانهای قانون اساسی و قواعدی میان قانون اساسی و قانون عادی شناخته شده است. در این نشست تلاش می شود ضمن برشمردن تاریخچه ای از این سیاستها به بررسی ماهیت و نقش آن در نظام حقوقی کنونی و چگونگی نظارت بر آنها اشاره شود و مورد بحث و گفتگو قرار گیرد.

+ پیوندهای مربوط:

http://www.irec.ir/Contents.aspx?p=7c4dcf8f-fa62-4796-9c75-f9cadf2e5b92

http://www.irec.ir/CONTENTSTOPLESS.ASPX?P=c4c8a110-5f54-4979-b6da-1990b523a99c

+ نشست اول نسبتاً راضی کننده بود و دانشجویان نشان دادند که می توانند آرام آرام وارد بحثهای حقوقی بشوند. «شدیداً» و «قویاً» از همه دوستان، به ویژه دوستان قدیم و جدید در اصفهان دعوت می کنم هم برای این نشستها، موضوع پیشنهاد بدهند و اگر تمایل دارند، خودشان کنفرانس بدهند و هم این که این نشستها را یک «پاتوق گفتگوی حقوقی» بدانند؛ چون آخر جلسه ها قرار است به صورت آزاد گفتگوی حقوقی داشته باشیم؛ از هر دری سخنی!

در تبلیغات فیلمهای کلوپ، گاهی می دیدم که یک فیلم هندی شبیه «من سام هستم» را تبلیغ می کند و گمان کنم در اسم فیلم تغییر مختصری داده بودند. سینمای هند را از این بابت که «حتما باید بسازد، ولو کپی!» شماتت می کردم! اما چند شب پیش پای فیلم «شبی در تهران» نشستم که اقتباسی از یک فیلم خارجی (احتمالاً آمریکایی) که قسمتهایی از آن را بریده بریده در رسانه ملی دیده بودم. و تقریباً به جز سکانس قطار، کپی ایرانی کاملاً برابر اصل بود. آن سکانس قطار هم احتمالاً حذف شده چون شلوغ و پردردسر و در نتیجه هزینه بر بوده است! بعد از فیلم هم چراغهای سینما زود روشن شد و نفهمیدم که تهیه کننده اثری از فیلم «مقتبس الیه» در تیتراژ آورده بود یا نه. به هرحال، همسایه ها یاری کنند... اگر کسی یادش هست نام آن فیلم را یادآوری کند!

نکته جالب این که وقتی بریده های فیلم را در تلویزیون می دیدم هم کمی می خندیدم و هم واقعاً اعصابم خرد میشد، مخصوصاً که دیدن فیلم همزمان بود با بعضی مسافرتها...! و نتیجه اخلاقی این که باید از تهران «متنفر» باشیم که دیگر آن شهر زیبای پای دامنه البرز با آفتاب کوهستانی و غروبهای زیبا نیست. شهری است در حصار غم و دود و کوفتگی عضلات.